تو دفتر خاطراتم نوشتم:::

چند روزيست که نمينويسم/چند ماهيست که نمي خوانم/دلم براي نوشتن لک زده.اما آرزوهاي دست نيافتني به سراغم نمي آيد...انگار همه ي غزلها سروده شده.انگار حرفي براي گفتن نمانده.

منو ريحانه به اين احساس ميگيم پوچي مزمن يا پوچي مطلقپوچي مال اينه که نميدونم چرا حوصله ي هيچيو ندارماين روزا کمتر کانکت ميشم يا بيرون ميرم يا کار سودمندي ميکنمبي مصرف.زمان دير ميگذره.يک دقيقه..يک ساااااعت؟  نه.  يک سال ميگذره.اه . چقدر هوا سرده.همه جا خيسه.آسمون چکه ميکنه(چه بي ذوق شدم)مامانم ميخنده ميگه تو به اين ميگي سرما؟پامو از خونه بيرون نميذارم .همش با ريحانه دعوام ميشه  مزمن به خاطر اينه که اگه کسي پاي درد دل چنين آدمي بشينه (اراجيف ميشنوه) اونم مبتلا ميشه.اما خوبه که ميدونم اين احساس طولي نميکشه/ريحانه نيست که يکم بخنديم به تجربه ها واحساس مشترکمون   وقتي با فاطمه حرف ميزنم .۱ ساعت/۲ ساعت  خيلي تند ميگذرهانگار جز و لحظات خسته کننده نيست.در حال حاضر آخر بي هنري هستم.احساس ميکنم يخترين آدم روي زمينم.ولي کسي جرات نداره بهم بگه.دفتر شعرم هم پيش مريمه.ميخوام آپديت کنم ولي نميشه.دلم براي درس زياد لک زده.به من نيومده استراحت کنم/دلم ميخواد وقتي شب سرمو ميذارم رو بالشت بيهوش بشم از خستگي.از بيکاري مريض ميشم.کي درک ميکنه.مامانم ميخنده.انگار به بابام رفتم.اون عاشق کاره.عاشق تلاشه.منم اينو ميخوام.فردا امتحان ميان ترم زبان دارم.اصصصصصصصصلا حسش نيست.                            فعلا

نقاشي از ريحانه